Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

ανοίγω το στόμα μου



ΑΝΟΙΓΩ τό στόμα μου * κι άναγαλλιάζει τό πέλαγος
Καί παίρνει τά λόγια μου * στίς σκοτεινές του σπηλιές
Καί στίς φώκιες τίς μικρές * τά ψιθυρίζει
Τίς νύχτες πού κλαίν * τών άνθρώπων τά βάσανα.


Χαράζω τίς φλέβες μου * και κοκκινίζουν τά όνειρα
Καί τσέρκουλα γίνονται * στίς γειτονιές τών παιδιών
Και σεντόνια στίς κοπέ * λες πού αγρυπνούνε
Κρυφά γιά ν΄ακούν * τών ερώτων τα θαύματα.


Ζαλίζει τ΄αγιόκλημα * καί κατεβαίνω στόν κήπο μου
Καί θάβω τά πτώματα * τών μυστικών μου νεκρών
Καί τό λώρο τό χρυσό * τών προδομένων
Άστέρων τους κό * βω νά πέσουν στήν άβυσσο.


Σκουριάζουν τά σίδερα * καί τιμωρώ τόν αιώνα τους
Έγώ πού δοκίμασα * τίς μυριάδες αιχμές
Κι από γιούλια και ναρκίσ * σους τό καινούριο
Μαχαίρι ετοιμά * ζω που αρμόζει στούς Ήρωες.


Γυμνώνω τά στήθη μου * καί ξαπολυούνται οί άνεμοι
Κι ερείπια σαρώνουνε * και χαλασμένες ψυχές
Κι απ΄τά νέφη τά πυκνά * της καθαρίζουν
Τή γή,νά φανούν * τά Λιβάδια τά Πάντερπνα!

4 σχόλια:

  1. Συγκλονιστικοί στίχοι και μουσική !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπερα, που εισαι αιδακι μου και σε ψαχνω;;;Στην διαθεση σου και το νεο μπλοκ, μετα την αγρια επιθεση απο ανθρωπομορφα τερατα.
    Παει ολη η γνωση που ειχα αποθηκευμενη....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Γι΄αυτή την ανάσα ομορφιάς που μας έδωσες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή